piątek, 24 lipca 2009


jestem ślepy i do ślepców mówię


[1]


jestem ślepy i do ślepców mówię

widzę na wysokości oczu
przestrzeń dzieli wszystko na pół
wspomnienia niczego nie uczą
ból przypomina przemijanie

w proch się obrócą marzenia
i z prochu powstanie nadzieja

żeby kochać trzeba jak dziecko
nagie bezbronne uzależnione
poczuć pragnienie bycia kochanym
każdym odruchem każdym spojrzeniem

historia wszechświata swoje zatacza koło
żeby zobaczyć trzeba oślepnąć
[1] 2009-06-27

niedziela, 19 lipca 2009

to prawdziwe


[1]

urodziłem się aby kochać
zajrzeć w przedsionek nieba
gdzie wszystko już było
tylko trzeba to widzieć

aby uwierzyć w niemożliwe
musiałem pokochać jak kocha Bóg
gdy bardzo się tego chce
to jest to prawdziwe
przez całe życie i nawet po
[1] 2009-07-18

niezwyczajnie


[1]


spytacie jak kocha Bóg

niezwyczajnie

każdego z osobna i wszystkich razem
od poczęcia aż do wieczności
wiarą w każdego z nas że nam się chce
wychodzić z własnych urojonych marzeń
odrobiną humoru anielskich psikusów
nagłą i niespodziewaną śmiercią najbliższych
ciągłym zabieganiem wokół naszych spraw
naprawianiem błędów i wypaczeń całych narodów
miłością tak delikatną ukrytą w hostii
w pokorze której nie zna świat
[1] 2009-07-18

sobota, 11 lipca 2009

istota życia


istota życia / wiersz dla wybranych / [1]

są zmiany na lepsze a jednak wsteczne
są zmiany na gorsze ku lepszej przyszłości
nie jest nic ważne jeśli przemilcza prawdę
a to co istotne ma w sobie intencję dobra
nawet miłość bywa uboga
jeśli samotnie biegnie do celu

dzisiaj nie zawsze można zrozumieć sens
tego co jest choć przecież było
dzień jest za krótki ma w sobie przepaść
gdzie się ukrywa próżnia materii
stacza się w dół cywilizacja ciała
w proch się obraca sfałszowany dekalog

jest człowiek odbiciem nieba więc może wszystko
nawet zniszczyć siebie prawem wolności
nie można zakazać lecz wskazać drogę
zło ma to do siebie że unicestwia
nawet jeśli na chwilę przynosi zaspokojenie

są sprawy jawne choć niewidoczne od razu
są słowa piękne a nie ma w nich dobra
istotą życia jest życie w Bogu
reszta jest darem na chwilę aby widzieć więcej
[1] 2009-07-02

środa, 8 lipca 2009

próba


próba [1]

każde pokolenie ma swoją próbę
taki czas gdy trzeba wybierać
wypłynąć na głębokie wody utraty
rozliczyć się ze swoich skłonności

każde pokolenie ma szansę naprawić świat
tylko jak tego dokonać w pędzącym pociągu
w kierunku utraty własnej godności
w pragnieniu miłości bez Boga

każde pokolenie ma swoją pustynię
po której błądzi i szuka celu
niezmienny jest człowiek w swojej naturze
niezmienny jest Bóg w swojej mądrości

każde pokolenie staje pod krzyżem odrzucenia
gdy miłość ważniejsza jest od prawa
w każdym pokoleniu ukrywa się prawda
dobra tyle w człowieku ile zagląda do wieczności
[1] 2009-07-11
w drodze do wolności [1]

Bóg jest Panem historii tylko trudno w to uwierzyć
gdy lista zamordowanych jest długa

prawda o wieczności przestała być atrakcyjna
ilość zła nagromadzona w jednym wieku
odbiera rozum i zniekształca wiarę
nawet miłość ma wykrzywioną twarz
z podbitym okiem wrażliwości
widzi co zechce zobaczyć
na wpół ślepa gubi swoje przeznaczenie

Bóg jest Panem historii lecz tajemnica to wielka
gdy naród opętany zostawia swojemu losowi

prawda o wolności straciła na znaczeniu
gdy możliwość podróżowania jest dla wszystkich
wszystkiego można skosztować zadurzyć się sposobnością
zło nie zna granic skore do podróżowania staje się płodne
rodzi coraz to nowe dzieci zniewolenia

Bóg jest Panem historii nawet jeśli tego nie widać
z dna zagłady wyciąga cieniem odwiecznej miłości

prawda o miłości wymagającej jest trudno do przyjęcia
skoro tak łatwo byle jak i z byle kim można się zatracić
więc jak można widzieć ukryte tajemnice za powiekami
człowiek opętany wiarą w siebie staje się pustynią
naród opętany wiarą w swoje przeznaczenie błądzi po pustyni
świat opętany wolnością leży odłogiem czterdzieści lat

Bóg jest Panem historii z innej perspektywy
patrząc na historię widzi człowieka w drodze do wolności
[1] 2009-07-09

po wybuchu wielkiej ciszy


po wybuchu wielkiej ciszy [1]


im dłużej zaglądam do nieba
przez wiersze poświęcone jedynej miłości
bez której nie umiem już żyć
przez dobre i złe poczynania
wpisane w życiorys
to co jeszcze zapisane we mnie
a wciąż nieujawnione światu
i to co ukrywam przed sobą
by stało się we mnie zrozumienie
że im dłużej podglądam ludzką naturę
tym bardziej ogarnia mnie zdumienie
jak to się stało że słowo wcielone
ograbione z wszystkiego
przybrało postać Sługi Jahwe
i stało się bratem człowieka
a swoi Go nie przyjęli

im dłużej żyję w zadziwieniu
tym mocniej wierzę
w opatrzność rzeczy niewielkich
która świat odmienić raczy
po wybuchu wielkiej ciszy
[1] 2009-07-03