poniedziałek, 18 maja 2009

oczekiwanie



oczekiwanie

oczekiwanie bezpłodnego bólu
zawija rękawy życia
przychodzi powoli osamotnienie
niechęć słów i pragnień
tylko wspomnienia rosną jak chleb
w samym środku pieca
staje się ta ostatnia chwila oczekiwania

niedziela, 17 maja 2009

wolne od zatroskania


uwielbiam patrzeć na dzieci


uwielbiam patrzeć na dzieci
wolne od zatroskania czasu
przepadam przechodzić na ich stronę
świat przemierzając kulawym kucykiem
z kotkiem mruczkiem o jednym oku
z małym prosiaczkiem o wielkim sercu

uwielbiam patrzeć na dzieci
wolne od świstu kul i płaczu matek
gdy nie przechodzą na nasza stronę
z karabinem w ręku
z krwią pod powiekami
z raną utraconego dzieciństwa

dom na piasku




osobliwy


osobliwy [1]

dziwny to naród
który czerwień połączył z bielą
czystość natury z odwiecznym cierpieniem
podziałem na pół za wolność własną i cudzą

przedziwny to naród
który Bogu składa się w ofierze w Bogurodzicy
koroną króla Jana Kazimierza
trzymając w dłoni targowicy zdradę

osobliwy to naród
który z popiołów niebytu się odrodził
błąkając się pomiędzy upadkiem a odnową
wciąż w jednym niepodległość z głupotą łącząc

dwoisty to naród
który buduje przyszłość w oddali
niezmienny jest tyko w jednym
wciąż łatwo dzielić się daje brakiem mądrości
[1] 03.05.07

płomień życia



płomień życia



jest w naturze ludzkiej przestrzeń czasu
gdzie pełnia nasza dzieli się na wiele źródeł
drzemie w naszych okrętach cisza morska
czasem budzi się w nas
nawałnica tworzenia rzeczy nowych

jest w człowieku siła najczystsza
morze stwarzania siebie na wiele sposobów
ukrywa się w nas burza przemienności
spływa z człowieka cień jego cienia
miłość tworzenia wiara zwycięstwa
płodzi człowiek człowieka
sumienie czyste jak łzy na Bożych powiekach

jest w nas odwieczne pragnienie życia

w tej jednej chwili



w tej jednej chwili


w tej jednej chwili
w której wystawiłeś na pośmiewisko
śmieszność własnych poglądów i ocen
przestałeś odgrywać role na scenie życia
wyzwoliłeś siebie z niewoli posiadania
wszystkiego i wszystkich na własność
spojrzałeś w lustro doświadczeń
zniekształconego obrazu
przestałeś mówić długimi zdaniami
właśnie wtedy zyskałeś więcej
niż przez całe mozolnie tkane życie
dopiero teraz możemy rozmawiać
o tym co boli lub czego nie ma
wreszcie jesteś sobą

powiedz mi


powiedz mi


powiedz mi zwyczajnie jakbyś mówiła sobie
bez dużych liter i bez kropki na końcu
powiedz mi o tym co ja już wiem
ale pragnę dotknąć twoich słów ciepłem moich warg
powiedz mi zwyczajnie jakbyś jadła chleb
bez ucieczki w przenośnię
powiedz mi to tak abym ujrzał w twoich oczach
radość z wypowiedzianych słów